Miłe wspomnienia z Podbeskidzia wyniósł Krzysztof Chrapek. Aktualnie zawodnik leczy kontuzję i nie wyklucza, że będzie mu dane zagrać jeszcze w szeregach bielskiego zespołu.

- Kiedy kibice znów będą mogli oglądać na boisku Krzysztofa Chrapka?
Krzysztof Chrapek: - Cały czas leczę uraz ścięgna Achillesa, którego nabawiłem się rok temu. Jest już coraz lepiej i w styczniu powinienem rozpocząć treningi z drużyną. Zapewne nie będzie to Lech, z którym cały czas jestem związany, a jakiś klub, do którego zostanę wypożyczony, w którym będę miał szansę na grę. Najważniejsze będzie teraz dla mnie odbudowanie formy piłkarskiej.

- Jak przebiegała twoja kariera po odejściu z Podbeskidzia do Lecha Poznań?
K.C.: - W pierwszym sezonie zagrałem kilkanaście spotkań w ekstraklasie. Wszystko było dobrze do czasu złapania kontuzji. W meczu z Koroną Kielce, na ciężkim boisku, doznałem urazu łydki. Leczenie trwało cztery miesiące. Po powrocie na boisko szybko przytrafiła się kolejna kontuzja, tym razem ścięgna Achillesa. Miałem trzy zabiegi i do tej pory nie mogę wrócić do pełni zdrowia.

- Na swoim koncie masz tytuł Mistrza Polski wywalczony z Lechem...
K.C.: - Nie przyczyniłem się do tego w zbyt dużym stopniu, ale jest to bardzo fajne przeżycie, które będzie się zawsze pamiętało. Niektórzy o takich sukcesach mogę tylko marzyć. Tytułu mistrza nie ma swoim koncie grający w Lechu wiele lat Piotrek Reiss, który zdobył „tylko” Puchar Polski. Mnie udało się to już w pierwszym sezonie.

- W Bielsku-Białej jesteś bardzo popularny, jak wspominasz swój pobyt w Podbeskidziu?
K.C.: - Wyszedłem z Podbeskidzia, które wyłowiło mnie z piątej ligi. Wiele osób mówiło, że nie dam sobie rady w Bielsku, że to za duży przeskok. I na początku rzeczywiście było ciężko. Odstawałem przygotowaniem od reszty chłopaków. Z czasem jednak dzięki treningom i zaangażowaniu udało się mi grać na niezłym poziomie. Wspominam ten okres bardzo miło, cały czas mam kontakt z chłopakami, z którymi kiedyś grałem. Może jeszcze kiedyś będzie okazja zagrać w Podbeskidziu.

- Jakie masz najmilsze wspomnienia z Bielska?
K.C.: - Zawsze będę wspominał mecz, kiedy broniliśmy się przed spadkiem, a ja strzeliłem trzy bramki. Było to spotkanie barażowe z Pelikanem Łowicz. Mecz był pełen emocji, sytuacja zmieniała się z minuty na minutę. Przegrywaliśmy 0:1, potem prowadziliśmy 2:1. Przy stanie 2:2 nasz bramkarz obronił rzut karny dla Pelikana. W końcówce strzeliliśmy 3 gole i wygraliśmy ten mecz 5:2. Pamiętam też oczywiście dobrze swoją pierwszą bramkę dla Podbeskidzia strzeloną w meczu z KSZO Ostrowiec.

- Gdyby w 2009 roku Podbeskidzie awansowało do ekstraklasy – a zabrakło niewiele – pozostałbyś w Podbeskidziu?
K.C.: - Myślę, że tak. Była to nasza drużyna, nasz wysiłek włożony w tamten sezon i uważam, że bym został, a trener dałby mi szansę zagrania w ekstraklasie, choć oczywiście pojawiliby się też nowi zawodnicy i nastąpiłyby zmiany w składzie.

- Jak oceniasz obecne Podbeskidzie? Na co stać ten zespół w T-Mobile Ekstraklasie?
K.C.: - Uważam, że jak na beniaminka Podbeskidzie spisuje się dobrze. Trzeba jednak pamiętać, że pierwsza runda jest bardziej rozpoznawcza. Wiosną zaczną się dla Podbeskidzia mecze o życie. Szkoda, że mimo zwycięstw z tymi najlepszymi nie udaje się też wygrywać z tymi słabszymi. Uważam, że Podbeskidzie to szczególnie dobry zespół, gdy straci bramkę. Wtedy pokazują ten swój góralski charakter. Potrafią się odgryźć i nawet wygrać. Natomiast do pierwszej bramki grają troszkę jakby zamroczeni. Choć oczywiście zdarzają się też mecze, w których także dobrze zaczynają, jak chociażby pojedynek z ŁKS-em.